Εορτασμοί Εθνικών Επετείων

Το Κολέγιό μας εόρτασε και φέτος τις δύο μεγάλες Εθνικές Επετείους μας, την 25^η Μαρτίου 1821 και την 1^η Απριλίου 1955. Στα δύο τμήματα του Σαββατιανού Κολεγίου μας τα παιδιά μας δημιούργησαν μια ωραία πατριωτική ατμόσφαιρα και γέμισαν τις ψυχές μας με εθνική υπερηφάνεια. Παρακάτω παρατίθενται μερικές χαρακτηριστικές φωτογραφίες:

Α. Πρωϊνό τμήμα
.

 

Β. Απογευματινό τμήμα

 

Επίσκεψη Υπουργού Παιδείας Κύπρου

Το Ελληνικό Κολέγιο Αγ. Παντελεήμονος δέχθηκε την Παρασκευή 27  για πρώτη φορά την επίσκεψη ενός Υπουργού Παιδείας. Ήταν ο Εξοχώτατος Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού της Κύπρου Δρα. Κώστας Καδής.

Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Υπουργός συνοδευόταν μεταξύ άλλων και από τον Διευθυντή Δημοτικής Εκπαίδευσης κ. Ελπιδοφόρο Νεοκλέους, τον σύμβουλό του Δρα Ανδρέα Κασουλίδη, την Επιθεωρήτρια - Προϊσταμένη της Κυπριακής Εκπαιδευτικής Αποστολής κα Μαρία Παπαλούκα και τον Συντονιστή του Κεντρικού Εκπαιδευτικού Συμβουλίου της Ι.Α. Θυατείρων & Μ.Β. κ. Παναγιώτη Τοφή.

Στους Κοινοτικούς χώρους τον υποδέχθηκαν Κοινοτικοί Άρχοντες, με επικεφαλής τον Ιερ. Προϊστάμενο και Διευθυντή του Κολεγίου Πρωτοπρ. Αναστάσιο Δ. Σαλαπάτα, τον Πρόεδρο της Κοινότητας κ. Παντελή Δημοσθένους και μέλη της Εκκλ. Επιτροπής, την Πρόεδρο κα Αλεξάνδρα Κωνσταντίνου και μέλη της Επιτροπής της Βοηθ. Αδελφότητας Κυριών, καθώς και την Πρόεδρο κα Μαρία Winters και μέλη της Επιτροπής Γονέων του Κολεγίου.

Αφού προσκύνησε στον Ι.Ν. Αγ. Παντελεήμονος και Αγ. Παρασκευής κι αφού έλαβε κέρασμα στην Κοινοτική Αίθουσα, κατόπιν ανέβηκε με τη συνοδεία των προαναφερθέντων στον πρώτο όροφο του Κοινοτικού & Εκπαιδευτικού Κέντρου, όπου ξεναγήθηκε στις αίθουσες διδασκαλίας και στις τάξεις του Ελληνικού Κολεγίου.

Συνομίλησε με εγκαρδιότητα και θαυμαστή απλότητα με δασκάλους και μαθητές του Κολεγίου και ενδιαφέρθηκε να μάθει λεπτομέρειες για τη διδασκόμενη ύλη, για τα βιβλία των μαθητών, για την πρόοδό τους, για τις εξετάσεις που πρόκειται να δώσουν στην ελληνική γλώσσα, αλλά και προσωπικά για τον τόπο καταγωγής των παιδιών και των γονέων και ενημερώθηκε για πολλές λεπτομέρειες της ζωής και των δραστηριοτήτων του Κολεγίου.

Ακολούθως συνάχθηκαν όλοι στη Κοινοτική Αίθουσα, όπου πραγματοποιήθηκε η Γιορτή του Κολεγίου, με σκοπό να τιμηθεί ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου και οι δύο Εθνικές Επέτειοι, της 25^ης Μαρτίου 1821 και 1^ης Απριλίου 1955.

Ο Υπουργός παρακολούθησε τη Γιορτή με χαρά και αγαλλίαση απευθύνοντας εγκάρδιο και ενθουσιώδη χαιρετισμό σε δασκάλους, μαθητές και γονείς.
.

.

Ο Πρόεδρος της Κοινότητας κ. Παντελής Δημοσθένους και ο Ταμίας κ. Σωτήρης Κωνσταντίνου, με τη βοήθεια μαθητριών του Κολεγίου, ντυμένων με εθνικές ενδυμασίες, προσέφεραν στον Υπουργό ωραίο δώρο, επιτραπέζιο ρολόϊ, τη χορηγεία του Αντιπροέδρου της Κοινότητας κ. Χρήστου Ορθοδόξου.

.

.

Τα παιδιά παρουσίασαν ένα πλούσιο εθνικοθρησκευτικό πρόγραμμα, με θεατρικά, ποιήματα και πατριωτικά τραγούδια, που έκαναν τον Υπουργό, τη συνοδεία του και όλους τους θεατές να αισθανθούν εθνική υπερηφάνεια, ελπίδα και προοπτική για ένα σπουδαίο μέλλον, βασισμένο στις αρχές και αρετές του Ελληνορθόδοξου Πολιτισμού.

Επέτειος Πολυτεχνείου 2012

Το Κολέγιό μας εόρτασε απόψε, όπως κάθε χρόνο, τη Γιορτή του Πολυτεχνείου και την ηρωϊκή εξέγερση των φοιτητών στις 17 Νοέμβρη 1973.

Ομίλησε επίκαιρα ο Καθηγητής κ. Μιχαήλ Τζανάκης, με θέμα: «Η Γιορτή του Πολυτεχνείου και η Γενιά του Πολυτεχνείου». Παρακάτω παρατίθεται ολόκληρη ομιλία του:
 

«Κάθε χρόνο γύρω στα μέσα του Νοεμβρίου το Κολέγιο του Αγίου Παντελεήμονος και Αγίας Παρασκεύης είναι το μόνο Σχολείο που γνωρίζω εγώ που δείχνει την ευαισθησία του στην Γιορτή του Πολυτεχνείου.

Κάθε χρόνο επαναλαμβάνεται η ιστορία των ίδιων γεγονότα που σημάδεψαν το τέλος μίας εποχής και την αρχή μιάς άλλης. Όπως ήδη έχω πει και άλλες φορές, η δική μου οικογένεια αναγκάστηκε να ζήσει και να επιβιώσει με το τραύμα της ειδεχθούς δολοφονίας του πεθερού μου, Γεώργιου Α. Γεριτσίδη, κάπου το μεσημέρι της 17ης  Νοεμβρίου, 1973 από την χούντα.

Παρά το ότι το γεγονός αυτό σημάδεψε για πάντα την οικογένειά μου, σήμερα θα ήθελα να μιλήσω πιο γενικά, για την Γιορτή και για την Γενιά του Πολυτεχνείου.

Η χούντα του 1967 είχε ήδη διανύσει την επταετία της, όταν το 1973 ανατράπηκε από μία άλλη χούντα, το ίδιο και περισσότερο σκληρή, ανάλγητη και απόλυτη. Η αντίδραση του Λαού ήταν καθολική. Η αντίδραση αυτή δεν εκδηλώνονταν μαζικά, αλλά μεμονωμένα, κυρίως από ομάδες φοιτητών και μαθητών. Οι διαδηλώσεις ήταν απαγορευμένες, και οι πολιτικές συζητήσεις γινόταν με προσοχή και πάντα ανάμεσα σε φίλους και γνωστούς.

Υπήρχε έντονη οργανωμένη κρατική προπαγάνδα, και οι ειδήσεις στα νέα ήταν πάντα φιλτραρισμένες ώστε να τονίζουν ένα εθνικό φανατισμό και μία στρεβλή εθνικο-θρησκευτική ιδεολογία. Η προπαγάνδα όμως αυτή που προβάλλονταν από την τηλεόραση και το ραδιόφωνο, δεν είχε σχέση με την πραγματικότητα που φανέρωνε και στον πιο κακόπιστο παρατηρητή την στέρηση της ελευθερίας του λόγου, την ανυπαρξία  πολιτικών δικαιωμάτων, την συνεχή παρουσία του αστυνομικού κράτους καταστολής. Και έτσι, η προπαγάνδα αυτή αν και έπειθε ελάχιστους, ήταν μία δεδομένη κατάσταση. Στην κατάσταση όμως αυτή ο Λαός αντιδρούσε στο σύνολό του, απορρίπτοντας και γελοιοποιώντας τις θεωρείες, τις απόψεις και τους πρωτεργάτες της χούντας. Τα αστεία και τα ανέκδοτα για τον Παπαδόπουλο και τον Πατακό έδιναν και έπαιρναν.

Η προβολή αυτής της στρεβλής εθνοκεντρικής ιδεολογίας, που πρόσβαλε και την ιστορία, την καλαισθησία αλλά και την νοημοσύνη του Λαού, γινόταν κατά τα φασιστικά πρότυπα. Μεγάλες εκδηλώσεις στα στάδια με θέμα την «πολεμική αρετή των Ελλήνων» ήταν όλες κιτς και καταγέλαστες.  Ο πολύς κόσμος ειρωνευόταν και γελούσε με τις γελοίες αυτές φιέστες,  και δικαίως. Κανείς όμως τότε δεν καταλάβαινε το κακό που θα προκαλούσαν αυτά τα στρεβλά ιδεολογήματα της χούντας. Αυτό  φάνηκε αργότερα, όταν στη μεταμοντέρνα λαίλαπα της μεταπολίτευσης ο Λαός άρχισε να απορρίπτει κάθε σχετικό με έθνος, θρησκεία, ελληνικότητα επειδή στην ουσία απέρριπτε τα σύμβολα της χούντας. Η εσχάτη προδοσία του συνόλου του πολιτικού κόσμου συνίσταται στο ότι ανέχθηκε, επιδίωξε και θεσμοθέτησε αυτή την αποδόμηση της Ελληνικής ταυτότητος, που σήμερα καλούμαστε εμείς, να αναστρέψουμε, και να αποκαστήσουμε σε σωστές βάσεις.
 

Η Γιορτή λοιπόν του Πολυτεχνείου αποκτά αξία, ακριβώς γιατί συμβολίζει την κορυφαία ομαδική και ειρηνική αντίδραση ενός σχετικά μικρού ποσοστού του Λαού που όμως οδηγιώταν από την γενική και καθολική λαϊκή απόρριψη της χούντας και των συμμάχων της. Είχαν προηγηθεί οι εξεγέρσεις της Νομικής τον Φεβρουάριο 1973. Όμως, αυτοί οι φοιτητές του Πολυτεχνείου όταν απεφάσισαν να κλειστούν μέσα στο Πολυτεχνείο διάβηκαν ένα Ρουβίκωνα. Δύσκολα ο απλός Λαός μπορούσε να κάνει δυναμική αντίσταση μαζικά, διότι ήταν δύσκολο να οργανωθεί αντάρτικο σε μαζική κλίμακα. Έτσι, ο Λαός αυτός ταπεινώθηκε για επτά χρόνια από μια φούχτα θρασύδειλων ψευτοπαλληκαράδων που καταργήσαν το Σύνταγμα, επιβάλλαν διεθνή απομόνωση στη χώρα και φίμωσαν την λαϊκή έκφρασή. Δυναμικές, αν και συμβολικές, αντιδράσεις όμως υπήρξαν και όχι μόνο από φοιτητές. Φωτεινά παράδειγματα η απόπειρα δολοφονίας του δικτάτορα Παπαδόπουλου από τον Αλέξανδρο Παναγούλη, η ανταρσία του καπετάνιου Νίκου Παππά του αντιτορπιλικού «Βέλος», τον Μάη του 1973, και το κίνημα του ναυτικού. Το Πολυτεχνείο ήταν η απάντηση των φοιτητών 6 μήνες αργότερα.

Η σημασία του Πολυτεχνείου αρχίζει και ολοκληρώνεται εδώ ακριβώς. Οι φοιτητές πρωταγωνίστησαν σε ένα πρωτόγνωρο δράμα για τα δεδομένα του αστικού κόσμου της Ελλάδος το 1973-4. Δέχθηκαν την λυσσαλέα αντίδραση ενός αστυνομικού και ολοκληρωτικού καθεστώτος, που δεν σεβάστηκε ούτε πανεπιστημιακό άσυλο, ούτε νόμους, ούτε την σημαία, ούτε τον εθνικό ύμνο που τραγουδιόταν όταν το τάνκ έσπαγε την κεντρική πύλη του Πολυτεχνείου. Έτσι η αντιπροσωπεία αυτή του Λαού, δέχθηκε το συντριπτικό κτύπημα της χούντας, στο όνομα του εντολέα της, του δημοκρατικού Ελληνικού Λαού.

Ίσως να μην υπάρχει σήμερα αντίστοιχο επίγραμμα από κάποιον Σιμωνίδη, αλλά αν υπήρχε για τους Νεκρούς του Πολυτεχνείου, θα έπρεπε να λέει:

“Ω Ξένε, εδώ πέσαμε, για να θυμίζουμε στους επόμενους Έλληνες ότι κάναμε το χρέος μας απέναντί τους”. 

‘Oh stranger, we have fallen here to remind the Greeks of the future that we have done our duty towards them’.

Και το πόσο ο Λαός είχε συναίσθηση του χρέους αυτού φάνηκε, και εγώ ήμουν εκεί και το είδα, , όταν σύσσωμος ΟΛΟΣ ο κόσμος έσπευσε να καταταγεί για να πάει να πολεμήσει στο πλευρό των Κυπρίων, τον Ιούλιο του 1974, μόνο και μόνο για να σταλεί μετά από λίγο πίσω, διότι η προδοτική χούντα δεν είχε αφήσει ούτε όπλα ούτε στολές για τους στρατιώτες, και στην ουσία άφησε την Κύπρο μόνη της. Ο Λαός όμως δεν άφησε την Κύπρο μόνη της ποτέ.

Φάνηκε επίσης από την κοσμοσυρροή του κόσμου που έσπευσε να συνδράμμει τους κλεισμένους φοιτητές την Τρίτη 14, Τετάρτη 15 και Πέμπτη 16 Νοεμβρίου, ακόμη και παρά τον αποκλεισμό του Πολυτεχνείου το πρωί της Παρασκευής, 17 Νοεμβρίου.

Έκτοτε, έχουν ειπωθεί πολλά άσχημα, για την Γενιά του Πολυτεχνείου. Ότι η Γενιά αυτή εύκολα εξαργύρωσε με οφίκια μια καλή θέση στην μεταπολίτευση, ότι εύκολα ξέχασε τους αγώνες της και πρόδωσε τον εαυτό της, και ότι ευθύνεται κατά πολύ για την διαφθορά του πολιτικού συστήματος στη σημερινή Ελλάδα. Ναι, είναι αλήθεια ότι κάποιοι από την Γενιά αυτή διεφθάρησαν γρήγορα και πρόδωσαν τους νεκρούς του Πολυτεχνείου, και σήμερα είναι κατάπτυστοι. Αλλά αυτοί, όσοι και να ήταν, δεν αφορούν το Πολυτεχνείο.

Ποιος σηκωμός δεν προδόθηκε εκ των υστέρων όταν κάποιοι πρώην ήρωες συμβιβάστηκαν; Όταν ο επαναστάτης γίνει πολιτικός, παύει να είναι αυτό που ήταν. Αρχίζει και παίζει άλλο ρόλο. Και ο ρόλος αυτός ο δεύτερος, πολλές φορές προδίδει τον πρώτο. Λίγο να διαβάσουμε την ιστορία, βλέπουμε εύκολα τα παραδείγματα του Παυσανία, του Αλκιβιάδη,  του Κανάρη, την δολοφονία του Ανδρούτσου, την φυλάκιση του Κολοκοτρώνη. Μειώνει όμως αυτό την αξία του 21; Μειώνει το κατάντημα του Ροβεσπιέρου, και η δολοφονία του Νταντόν το νόημα της Γαλλικής Επανάστασης; Τέλος, μειώνει τον θρίαμβο του 40 ο εμφύλιος σπαραγμός που ακολούθησε; Όχι φυσικά.
 

Ναι, πάντα υπάρχουν μαύρες σελίδες σε κάθε σηκωμό αλλά αυτό δεν μειώνει την αξία του σηκωμού, του συμβολισμού του, της διαχρονικότητάς του, του παραδείγματος που στέκεται στο χρόνο για να φωτίζει τις άλλες Γενιές που έρχονται.

Οι σπόροι της θυσίας των λίγων δεν βρίσκουν σε όλους πάντα γόνιμο έδαφος να φυτρώσουν. Μας το είπε αυτό ο ίδιος ο Χριστός. Αλλά οι νέοι μας είναι γόνιμο έδαφος. Είναι καθήκον μας να τους βοηθήσουμε να γνωρίσουν την ιστορία και να καταλάβουν τον ρόλο που θα παίξουν σ’ αυτήν, και να μην αφήσουμε τον κάθε αριβίστα, συμφεροντολόγο, καταχραστή και προδότη πολιτικό να χαρακτηρίσει μία ολόκληρη Γενιά και ένα ολόκληρο Λαό σαν συνένοχο της δικής του προδοσίας. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε η κατάντια κάποιων επίορκων πολιτικών του σημερινού πολιτικού συστήματος να ισοπεδώσει κάθε διαχρονική αξία και να ταυτήσει ένα ολόκληρο Λαό με αυτούς.

Έτσι ακριβώς πρέπει να δούμε και το Πολυτεχνείο, την Γιορτή του και την Γενιά του. Η Γιορτή του είναι σύμβολο και ανήκει σε όλους. Η Γενιά του είμαστε όλοι εμείς, που είμαστε επίσης κληρονόμοι του 40, του 12-13, του 21, του Βυζαντίου και των Θερμοπυλών.

Σήμερα ο Λαός της Ελλάδος υποφέρει μια κατοχή, την οποία μοιράζεται  - ή θα μοιραστεί λίαν συντόμως – και με άλλους Λαούς της Ευρώπης. Το πώς πρέπει να αντιδράσει ο Λαός αυτός θα το κρίνει η στιγμή, αλλά εάν θα διαβεί ξανά τον Ρουβίκωνα, το Πολυτεχνείο θα είναι εκεί, μαζί με τα άλλα ορόσημα της Ιστορίας αυτού του Λαού να θυμίζει σε όλους ότι το μονοπάτι αυτό της θυσίας το έχουν διαβεί πάντα οι λίγοι εκπροσωπώντας όμως το σύνολο από το οποίο προέρχονται».

Εθνική Επέτειος 28ης Οκτωβρίου 1940

Το Κολέγιό μας εόρτασε σε κάθε τμήμα του την Εορτή των Νικητηρίων και την Εθνική Επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940. Παρακάτω παρατίθενται μερικές αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες από τους εν λόγω Εορτασμούς:

 

Α). Παρασκευή βράδυ (26 Οκτωβρίου 2012):

 

 

 

Β). Σάββατο πρωΐ (27 Οκτωβρίου 2012):

 

 

 

Γ). Σάββατο απόγευμα (27 Οκτωβρίου 2012):
 

 

Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία

«Ψωμί, παιδία, ελευθερία» ήταν το βασικό σύνθημα των φοιτητών και μαθητών που κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο από την Δευτέρα 13 έως Παρασκευή 17 Νοεμβρίου 1973, και βγήκαν μόνο όταν ένα πολεμικό τανκ, από τα πολλά που είχαν πλημμυρίσει τους δρόμους του κέντρου της Αθήνας, έσπασε την σιδερένια πύλη του Πολυτεχνείου, και επέτρεψε στην δικτατορία του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη να εισβάλλει στο ιστορικό κτίριο, να τσαλαπατήσει και να σκοτώσει τους φοιτητές που το φώναζαν.

Άραγε πεινούσαν οι φοιτητές και φώναζαν «ψωμί»;

Δεν είχαν σχολεία και πανεπιστήμια και φώναζαν «παιδεία»;

Και γιατί φώναζαν «ελευθερία» μαζί με τα δύο άλλα; Τι σχέση έχει η «ελευθερία» με το «ψωμί», και την «παιδεία»;

Αυτά τα τρία στοιχεία είναι αλληλένδετα, απαραίτητα το ένα για το άλλο. Επίσης, γιατί αποτελούν κορυφαίες προϋποθέσεις της δυτικής φιλελεύθερης δημοκρατίας, και γιατί στην σημερινή Ελλάδα λείπουν και τα 3, και έτσι η Γενιά του Πολυτεχνείου επαναλαμβάνεται, και έρχεται να δέσει, να αδελφώσει στην ιστορία με την σημερινή Γενιά των απανταχού Νέων της Ελλάδας.

Ναι, στην Ελλάδα του Νοεμβρίου 1973 υπήρχε «ψωμί», και ήταν μάλιστα φτηνό. Για τους φοιτητές όμως μέσα στο Πανεπιστήμιο την Παρασκευή 17 Νοεμβρίου τα τρόφιμα είχαν τελειώσει προ πολλού. Ο Παπαδόπουλος ήταν της γνώμης να μην γίνει βίαιη επέμβαση στο Πολυτεχνείο διότι λόγω πείνας, οι φοιτητές θα έβγαιναν μόνοι τους. Ωστόσο είχε πάρει ήδη, επί μία βδομάδα, τόσο μεγάλη διεθνή δημοσιότητα το θέμα των φοιτητών στο Πολυτεχνείο που η χούντα δεν μπορούσε να περιμένει άλλο. Κάθε ώρα που περνούσε εξέθετε την χούντα ανεπανόρθωτα γιατί κατέρρεε το ιδεολογικό κατασκεύασμα που προσπαθούσε επί 7 χρόνια να πείσει τους Έλληνες ότι το πραξικόπημα που έγινε στις 21 Απριλίου 1967, καταλύοντας την – έστω με χίλια προβλήματα – δημοκρατία, ήταν «επανάσταση» πατριωτών και όχι προδοτών. Τα γεγονότα της Κύπρου 6 μήνες μετά απέδειξαν περίτρανα, πόσο προδότες ήταν.

Ωστόσο για τους κλεισμένους μέσα στο Πολυτεχνείο, και τα λίγα τρόφιμα που τους πέταγαν μέσα από τα κάγκελα ο κόσμος, ήταν αρκετά. Και αυτό γιατί μέσα στο Πολυτεχνείο η κάθε μπουκιά ψωμί ήταν, συμβολικά τουλάχιστον, ελεύθερη. Και ο συμβολισμός του «ψωμιού», όπως υπάρχει και στην Θρησκεία μας, είναι πηγή δύναμης και ευλογίας μόνο εάν κερδίζεται τίμια, και καταναλώνεται ελεύθερα.

Οι φοιτητές λοιπόν, δεν ζητούσαν απλά φαγητό. Ζητούσαν την πραγματική θρέψη που δίνει η ελευθερία της σκέψης και έκφρασης, έτσι ώστε το ψωμί, δηλαδή η πραγματική γνώση, να είναι ελεύθερη και προσβάσιμη σε όλους.

Ούτε τότε, ούτε σήμερα υπάρχει προσφορά πραγματικής γνώσης. Και σήμερα μάλιστα, πολλοί Έλληνες γονείς, λόγω της τεράστιας ανεργίας, αδυνατούν να εγγυηθούν το αυτονόητο δικαίωμα στα παιδιά τους: Να έχουν ψωμί. Πράγμα που μας φέρνει έντονα να αντιπαραβάλουμε τις κατοχικές συνθήκες της Ελλάδας από τα μέσα του 1941-1944. Πιο σημαντικό όμως, ακόμα και από το φυσικό ψωμί, είναι η σημερινή παντελής στέρηση πραγματικής παιδείας, το δεύτερο κομμάτι από το τρίπτυχο του συνθήματος «Ψωμί-Παιδεία-Ελευθερία». Έτσι τα σημερινά παιδιά βιώνουν και μια ιδιότυπη κατοχή αλλά και μια χούντα με δημοκρατικό μανδύα.

Μα, θα πει κανείς, δεν υπάρχουν σχολεία, δεν λειτουργούν τα πανεπιστήμια; Γιατί φώναζαν για παιδεία οι φοιτητές του 1973 και γιατί το ξαναφωνάζουν και σήμερα;

Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια στην χούντα του 1973, προφανώς ήταν φιμωμένα. Δεν υπήρχε ελεύθερη διακίνηση σκέψης, και η κριτική του καθεστώτος απαγορεύονταν επ’ απειλή βασανιστηρίων και φυλάκισης. Τότε λοιπόν οι φοιτητές φώναζαν να απελευθερωθεί η παιδεία, και οι φοιτητές να μπορούν να συλλογούνται ελεύθερα, ώστε να συλλογούνται καλά, όπως έλεγε και ο Ρήγας Φεραίος.

Σήμερα, θύμα ενός κομματικού κράτους και μίας πολιτικής σταδιακής αποδόμησης των εννοιών Θεός – Πατρίδα – Λαός - Εργασία – Οικογένεια - Πρόοδος, στα πρότυπα μιας στρεβλής νέο-σοσιαλιστικής εκπαίδευσης που πρέσβευε μόνο δικαιώματα χωρίς καμμία υποχρέωση, οι γενιές μετά το Πολυτεχνείο καθοδηγήθηκαν γρήγορα στο να γίνουν πελάτες ενός στρεβλού κράτους, που δεν παρήγαγε Πολίτες αλλά Πελάτες. Πελάτες, χωρίς παιδεία, που ενώ τυπικά ήταν ελεύθερη να διακινεί όλες τις ιδέες, έσπειρε και έτρεφε εν τούτοις συστηματικά την άγνοια της ιστορίας, την άγνοια της Κοινωνίας Πολιτών, την αποξένωση από οτιδήποτε πατριωτικό, εθνικό, θρησκευτικό, αλλοτρίωση από οτιδήποτε που έδινε εθνική ταυτότητα στον Έλληνα και την Ελληνίδα, αγάπη για την χώρα, σεβασμό για τον συνέλληνα. Αντίθετα, η σοσιαλιστική παιδεία έσπειρε την ιδέα ότι το κράτος δεν είναι δικό σου, αλλά κάτι που πρέπει να το εκμεταλλευθείς για προσωπικό όφελος, ότι είναι οιονεί εχθρός, ότι το να είσαι πατριώτης είναι οπισθοδρομικό, ότι η Σημαία μπορεί να καίγεται από τον καθένα και ότι η αξία του υπέρτατου εθνικού συμβόλου είναι θέμα προσωπικής άποψης και διαπραγμάτευσης, ότι είναι «ξύπνιο» και «μαγκιά» να βολευτείς εσύ και ας καεί ο γείτονας σου. Και έτσι το κράτος σήμερα, κάτω από αυτή την παιδεία, έγινε ένα τέρας, ένας εχθρός του Πολίτη, που συμφέρει να υπάρχει μόνο για κείνους που πάντα το χρησιμοποίησαν και το μετέτρεψαν σε προδότη του Έθνους για το δικό τους συμφέρον.

Αυτήν την παιδεία φωνάζουν και σήμερα οι φοιτητές ότι θέλουν να αλλάξει. Να μην είναι πλέον δέσμια της ξύλινης προοπτικής, του συμφέροντος και της γλώσσας των κομμάτων, να μην φοβάται να θαυμάσει τους προγόνους μας, την ρωμιοσύνη, τις Αρχαίες, Βυζαντινές και νεώτερες ιστορικές μας ρίζες και να επιδιώξει να μιμηθεί και να ξεπεράσει τους προγόνους, να τολμήσει να μεταλαμπαδεύσει ένα καινούργιο Ελληνικό Πολιτισμό που να γίνει πρότυπο πολιτιστικού παραδείγματος στην Ευρώπη. Να χτίσει καινούργιους Πολίτες, οι οποίοι όμως πρώτα να είναι συνειδητοποιημένοι Έλληνες, πατριώτες και αδελφωμένοι, και μετά Ευρωπαίοι.

Πράγμα που μας φέρνει στο τρίτο και τελευταίο κομμάτι του τρίπτυχου: «Ελευθερία»

Τίποτε από τα παραπάνω δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα αν ένας Λαός είναι υπό κατοχή, όπως είναι σήμερα ο Ελληνικός. Μπορεί να γίνεται μεγάλη προσπάθεια, από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης να αμβλυνθεί η εικόνα της στυγνής κατοχής και κοινωνικής δυστυχίας της Ελλάδος, αλλά δεν υπάρχει πλέον «Ελευθερία» στην Ελλάδα. Και αυτή την φορά, η κατοχή είναι χειρότερη γιατί γίνεται με τις ευλογίες και απόλυτη υπαιτιότητα των «φιλελεύθερων δυτικών δημοκρατιών».

Μόνη μας ελπίδα επιβίωσης στους πολύ δύσκολους καιρούς που έρχονται, είναι η πίστη μας στην Αθάνατη Ελεύθερη Ελλάδα και στον Αθάνατο Ελεύθερο Λαό της, που έχει επιζήσει πολύ χειρότερα. Ελπίδα μας είναι η Πίστη στο μεγαλείο του αγώνα του Λαού αυτού που αναφύεται σαν σπάνιος καρπός ενός δένδρου που όλοι μας πιστεύαμε – και που τόσες προσπάθειες έκαναν και συνεχίζουν να κάνουν για να πιστέψουμε - ότι ήταν ξεραμένο και νεκρό προ πολλού.

Ότι η Γενιά του 21, του 40, η Γενιά του Πολυτεχνείου ήταν περιστασιακή, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να ξαναδώσει ήρωες, ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να επιβιώσει πιστεύοντας στον Λαό της. Ότι η Γενιά του Πολυτεχνείου έσβησε, πουλήθηκε, κιότεψε, ξεχάστηκε.

Απάντηση στον ψεύτικο ισχυρισμό αυτό έρχεται από την Όλγα Γεριτσίδου, θυγατέρα του Γεώργιου Γεριτσίδη, εφοριακού υπαλλήλου, που δολοφονήθηκε άγρια στα γεγονότα του Πολυτεχνείου στις 17 Νοεμβρίου 1973:

Η γενιά του Πολυτεχνείου ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ ΔΟΣΙΛΟΓΩΝ ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΚΑΙ ΣΗΜΕΡΑ ΑΣΕΛΓΟΥΝ ΕΠΑΝΩ ΤΗΣ ΓΙΑ ΔΙΚΟ ΤΟΥΣ ΚΕΡΔΟΣ ΚΑΙ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ. Όπως και η γενιά του 1940 δεν είναι η γενιά του Τσολάκογλου και του Ράλλη και των μαυραγοριτών και κουκουλοφόρων που όμως έζησαν την ίδια εποχή.

Η γενιά του Πολυτεχνείου είναι ο κάθε Έλληνας που δεν δέχτηκε να ξεπουλήσει στους ξένους τα Πάτρια, που δεν δέχτηκε να γίνει μαριονέττα του κάθε ξένου δάχτυλου, τραπεζίτη και μεγαλοκαρχαρία, που δεν δέχτηκε μία κομματική ρητορική χωρίς να εφαρμόζει αυτά που έλεγε στην καθημερινότητα του άσχετα αν οι κομματικοί ταγοί τον κορόιδεψαν και τον κοροϊδεύουν, ο κάθε Έλληνας που άσχετα από ο,τιδήποτε προσωπικό θα σηκώσει το τουφέκι και θα πάει στο μέτωπο υπέρ Πατρίδος όπως σε εκείνη την επιστράτευση υπέρ της Κύπρου μας το 1974 που σύσσωμος ο Ελληνικός Λαός, η γενιά δηλαδή του Πολυτεχνείου, πήγε να καταταγεί εθελοντικά για να την υπερασπίσει και οι προδότες την γύρισαν πίσω επικαλούμενοι (όπως συνήθως) έλλειψη όπλων και υποδομών.

ΨΩΜΙ - ΠΑΙΔΕΙΑ - ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ!

Ας μείνει το σύνθημα αυτό βαθειά και διαχρονικά χαραγμένο μέσα μας.

Ας περιμένουμε και ας πασχίσουμε όλοι μας για την ώρα που και τα 3 θα υπάρχουν πραγματικά στην Ελλάδα μας!

(Αυτό είναι το κείμενο της ομιλίας του Καθηγητή του Κολεγίου μας κ. Μιχάλη Τζανάκη, που έδωσε στους μαθητές της Παρασκευής, στις 18 Νοεμβρίου 2011, κατά τον εορτασμό για την Επέτειο του Πολυτεχνείου).

Πανηγυρικός Λόγος

...του Δρος Σεραφείμ Κυριακίδη,

Προέδρου της Σχολικής Επιτροπής

(Σάββατο πρωΐ)

Αγαπητοί μου,

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ όπως κάθε χρόνο για ένα ευλαβικό μνημόσυνο στους ήρωες μας που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Για να γιορτάσουμε μια τριπλή γιορτή: 3 Ευαγγελισμούς σε μια μέρα.

Ο ένας, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου - μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της χριστιανοσύνης, όπου ο Θεός έστειλε τον Άγγελό του στην Παναγία, και της ανήγγειλε τον ερχομό του Θεανθρώπου, του Σωτήρα του κόσμου.

Ο άλλος μας έδειξε τον ερχομό της λευτεριάς στην πατρίδα μας την Ελλάδα, όταν στις 25 Μαρτίου 1821 άρχισε η ηρωική επανάσταση έναντια στον τούρκο κατακτητή, που για 400 χρόνια καταπατούσε την ιερή γή των προγόνων μας.

Και ο τρίτος Ευαγγελισμός, την λευτεριά στην ιδιαίτερη πατρίδα των περισσότερων απο εμάς, την Κύπρο, όταν την 1η Απριλίου 1955, άρχισε ένας ακόμη σύγχρονος, άνισος μα ιερός αγώνας, για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και το τέλος της αποικιοκρατίας.

Στις 29 Μαίου 1453 έπεσε η Βασιλεύουσα και ο Ελληνισμός βρέθηκε κάτω από τον τουρκικό ζυγό. Για τέσσερεις αιώνες περίπου ζούσε σε ένα καθεστώς καταπιέσεων, διωγμών και ταπεινώσεων. Οι περιουσίες μας ερημώθηκαν, αδέρφια μας γίνονταν γενίτσαροι, οι εκκλησίες μας γίνονταν τζαμιά. Καταστροφή και ταπείνωση.

Μπροστά σ' αυτή τη θλιβερή κατάσταση πολλοί πίστεψαν τότε πως η Ελλάδα πέθανε οριστικά ως έθνος. Ξεχνούσαν όμως πως μόνο η γη μας είχε δουλωθεί, η Ελληνική ψυχή παρέμενε αδούλωτη.

Και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου το Έθνος ορθώθηκε σαν ένας άνθρωπος. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί κατάλληλα απο τους ιερείς στα κρυφά σχολειά, τους αρματωλούς και κλέφτες, το Ρήγα Φεραίο, και τη Φιλική Εταιρεία. Θερμοί Πατριώτες που ανάλαβαν τον ρόλο για να κρατήσουν άσβηστη την ελπίδα της Λευτεριάς.

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».

Έτσι στις 25 του Μάρτη, ημέρα χαράς, λύτρωσης και αισιοδοξίας για κάθε Χριστιανό, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ύψωσε στην Αγία Λαύρα, τη σημαία της επανάστασης. Εκεί μπροστά στην Ωραία Πύλη, δόθηκε ο Ιερός Όρκος: "Ελευθερία ή Θάνατος".

Τη στιγμή που εξερράγη η επανάσταση, το κλίμα της Ευρώπης, τουλάχιστον στο χώρο των κυβερνήσεων, ήταν καθαρά εχθρικό προς κάθε ιδέα φιλελευθερισμού. Μάταια οι Έλληνες απευθύνθηκαν στις ξένες κυβερνήσεις. «Μοναχή το δρόμο πήρες, εξανάρθες μοναχή...», γράφει ο Σολωμός στον Εθνικό μας ύμνο. Εξαίρεση αποτελούν οι λίγοι Φιλέλληνες, οι οποίοι υλικά, ηθικά ή και προσωπικά έσπευσαν και βοήθησαν τους Έλληνες στον αγώνα.

Το σκλαβωμένο τότε έθνος μας ανταποκρίθηκε σύσσωμο. Κολοκοτρώνης, Διάκος, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Μακρυγιάννης, Μπότσαρης, Νικηταράς, Μιαούλης, Κανάρης και τόσοι άλλοι πρωτοστατούν και συντρίβουν τον εχθρό.

Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου επιχειρούν ηρωική έξοδο, οι γυναίκες του Σουλίου χορεύουν στο Ζάλογγο το χορό του θανάτου. Tο Κούγκι, το ολοκαύτωμα των Ψαρών, η Αλαμάνα, έγιναν ιεροί βωμοί για να μαρτυρούν, πως η θέληση ενός λαού είναι ικανή να διδάξει πως να ζει κανείς λεύτερος.

Ο αγώνας άλλαξε πολλές φορές μορφή. Άλλοτε φαινόταν πως θα έχει αίσιο τέλος και άλλοτε πως όλα κόντευαν να χαθούν. Δεν ήταν όμως δυνατόν να πάνε χαμένες τόσες θυσίες και τόσο αίμα. Καρποφόρησαν και δημιούργησαν ένα καινούργιο -έστω και μικρό- ελληνικό κράτος, και σιγά σιγά όλα τα υπόλοιπα σκλαβωμένα κομμάτια της ελληνικής γης ελευθερώθηκαν, αφού πλήρωσαν προηγουμένως τον φόρο του αίματος και της θυσίας στη θεά ελευθερία.

135 χρόνια αργότερα, τα παιδιά της Κύπρου, έχοντας ως παράδειγμα τα κατορθώματα των προγόνων τους, ξεκίνησαν το δικό τους αγώνα, για να βρουν το δρόμο προς την αιώνια θεά της Λευτεριάς.

Στα 1517, είχαν καταφέρει οι Τούρκοι να κατακτήσουν την Κύπρο. Μέχρι τα 1878, που αποφάσισαν να πουλήσουν το 'Νησί της Αφροδίτης', στους Άγγλους.

Κι άλλαξε αφέντη το ελληνικό νησί. Και πίστεψαν οι κάτοικοι πως επιτέλους θα κατάφερναν να ενωθούν με τη μητέρα Ελλάδα. Διότι κυρίαρχο στοιχείο της ζωής των Ελλήνων της Κύπρου ήταν πάντοτε το όραμα της Ελλάδας. Από τότε, στα 1500 π.χ. που εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο οι Μυκηναίοι και αργότερα τον 13ο αιώνα οι Αχαιοί.

Στα χρόνια λοιπον της Αγγλοκρατίας η προσπάθεια των Ελλήνων της Κύπρου για ελευθερία και Ένωση με την μητέρα Ελλάδα γίνεται εντονότερη. Λάθεψαν όμως. Οι Άγγλοι δεν είχαν σκοπό να δώσουν στο νησί την ελευθερία, την ανεξαρτησία του. Σύντομα το ανακήρυξαν Βρετανική αποικία.

Μάταιες οι προσφυγές στον ΟΗΕ και τα δημοψηφίσματα για αυτοδιάθεση και ένωση με την Ελλάδα. Οι Άγγλοι αρνούνται. «Η Κύπρος είναι περιοχή με στρατηγική αξία και γι' αυτή “ουδέποτε” θα εφαρμοσθεί η αρχή της αυτοδιαθέσεως» είναι η απάντηση, γκρεμίζοντας κάθε ελπίδα για ειρηνική λύση.

Ο Εθνάρχης Μακάριος σε ομιλία του προς τον Κυπριακό λαό διακήρυττε:«Ο αγών μας θα είναι συνεχής, έντονος και μέχρι τέλους. Δεν θα συνθηκολογήσομεν με τον κυρίαρχον. Δεν θα συνεργασθώμεν εν ουδεμία περιπτώσει μετ' αυτού». Ο κόμπος έφθασε στο χτένι. Οι ‘Ελληνες της Κύπρου αντιλαμβάνονται πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αγώνες και θυσίες.

31 Μαρτίου 1955... Η ώρα της δράσεως πλησιάζει. Εκκωφαντικές εκρήξεις συγκλονίζουν την Κύπρο 30 λεπτά μετά τα μεσάνυκτα της 31ης Μαρτίου. Την 1η Απριλίου κυκλοφόρησε η πρώτη προκήρυξη της Ε.Ο.Κ.Α που μεταξύ άλλων έλεγε:

«Με την βοήθεια του Θεού, με πίστην εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολόκληρου του Ελληνισμού και την βοήθεια των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μας κατέλειπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκη; “Ή ταν ή επί τας”».

Δημιουργήθηκαν αντάρτικες ομάδες που ανέπτυξαν δράση εναντίον των Βρετανικών δυνάμεων του νησιού. Τα μέτρα των Άγγλων ήταν άμεσα, βίαια και σκληρά. Οργανώθηκαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου φυλακίζονταν και βασανίζονταν όποιος θεωρείτο απλά ύποπτος για συμμετοχή στην ΕΟΚΑ. Μέχρι και τα σχολεία έκλεισαν γιατί είχαν υψωμένη την Ελληνική σημαία. Και τότε ξανάζησε στην Κύπρο το «Κρυφό σχολειό». Οι εκκλησίες, οι θρησκευτικές οργανώσεις, τα σπίτια μεταβλήθηκαν σε σχολεία.

Γεμάτος θαυμασμό ο ποιητής γι' αυτά τα παιδιά που έγιναν άνδρες σε μια νύκτα του 1955 γράφει:

«Τι να σου πω για Θερμοπύλες, Μαραθώνες -όταν τη μάχη δίνετε με πέτρες στην αυλή μας-, όταν παιχνίδι σας είναι μονά ζυγά με σφαίρες -μονά, ζυγά με λευτεριά ή θάνατο»...

Μα και ο Διγενής γράφει στα απομνημονεύματά του: «Μια χώρα αξίζει ό,τι αξίζει η νεολαία της».

Ατέλειωτη η σειρά των μαρτύρων στον απελευθερωτικό αγώνα:

Μιχάλης Καραολής, Αντρέας Δημητρίου, Αντρέας Ζάκος, Ιάκωβος Πατάτσος, Ευαγόρας Παλληκαρίδης... παιδιά που καταδικάστηκαν από τα δικαστήρια των Άγγλων και κρεμάστηκαν για τη λευτεριά. Ονόματα, σε ένα μακρύ κατάλογο ηρώων.

Όμως οι νέοι, βάδιζαν στην αγχόνη με το κεφάλι ψηλά, τραγουδώντας τον Εθνικό μας Ύμνο, τον ύμνο της θεάς που αγάπησαν. Κι οι υπόλοιποι κρατούμενοι τους συνόδευαν με ζητωκραυγές και τραγούδια. Και μέσα σ' όλα αυτά, σαν επίλογος σε αρχαίο δράμα, η φωνή της Κύπριας μάνας:

«Χαλάλι της πατρίδας η θυσία σας. Χαλάλι της κάθε θυσία…».

Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α., ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης και πολλοί άλλοι, πιστοί στον Αθηναϊκό όρκο «Ου κατεσχύνης τα όπλα τα ιερά», έπραξαν στο ακέραιο το καθήκον τους. Η θυσία όλων ήταν μοναδική, γι' αυτό και έγιναν θρύλος.

Στις 16 Αυγούστου 1960 ανακηρύχτηκε επίσημα, η ανεξαρτησία της Κύπρου και αναχώρησε ο Άγγλος κυβερνήτης από το νησί.

Ο αγώνας όμως δεν τελείωσε, γιατί σήμερα, με τη μισή Κύπρο κατεχόμενη απ' τους Τούρκους, η θυσία των αγωνιστών αυτών, δεν έχει ολότελα δικαιωθεί.

Οι ήρωες του 1821 και του 1955, οι πρόμαχοι της Ελευθερίας, μας παρέδωσαν ένα συμβόλαιο γραμμένο με το αίμα τους. Που λέει ότι η ελευθερία είναι πράξη ζωής, ένας διαρκής αγώνας που «Θέλει αρετή και τόλμη...» όπως λέει ο ποιητής.

Ας μη ξεχνάμε λοιπόν το χρέος μας απέναντι σ' αυτούς που θυσιάστηκαν για εμάς. Ας φανούμε άξιοι απόγονοί τους, με το να ακολουθούμε το παράδειγμά τους. Και όλοι οι απανταχού Έλληνες ενωμένοι, να προσευχόμαστε και να αγωνιζόμαστε για δικαίωση του λαού και απελευθέρωση της Κύπρου μας από τους Τούρκους εισβολείς.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΝΔΟΞΟ ΜΑΣ ΕΘΝΟΣ!