Πανηγυρικός Λόγος

...του Δρος Σεραφείμ Κυριακίδη,

Προέδρου της Σχολικής Επιτροπής

(Σάββατο πρωΐ)

Αγαπητοί μου,

Συγκεντρωθήκαμε σήμερα εδώ όπως κάθε χρόνο για ένα ευλαβικό μνημόσυνο στους ήρωες μας που αγωνίστηκαν και θυσιάστηκαν για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι. Για να γιορτάσουμε μια τριπλή γιορτή: 3 Ευαγγελισμούς σε μια μέρα.

Ο ένας, ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου - μια από τις μεγαλύτερες στιγμές της χριστιανοσύνης, όπου ο Θεός έστειλε τον Άγγελό του στην Παναγία, και της ανήγγειλε τον ερχομό του Θεανθρώπου, του Σωτήρα του κόσμου.

Ο άλλος μας έδειξε τον ερχομό της λευτεριάς στην πατρίδα μας την Ελλάδα, όταν στις 25 Μαρτίου 1821 άρχισε η ηρωική επανάσταση έναντια στον τούρκο κατακτητή, που για 400 χρόνια καταπατούσε την ιερή γή των προγόνων μας.

Και ο τρίτος Ευαγγελισμός, την λευτεριά στην ιδιαίτερη πατρίδα των περισσότερων απο εμάς, την Κύπρο, όταν την 1η Απριλίου 1955, άρχισε ένας ακόμη σύγχρονος, άνισος μα ιερός αγώνας, για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού και το τέλος της αποικιοκρατίας.

Στις 29 Μαίου 1453 έπεσε η Βασιλεύουσα και ο Ελληνισμός βρέθηκε κάτω από τον τουρκικό ζυγό. Για τέσσερεις αιώνες περίπου ζούσε σε ένα καθεστώς καταπιέσεων, διωγμών και ταπεινώσεων. Οι περιουσίες μας ερημώθηκαν, αδέρφια μας γίνονταν γενίτσαροι, οι εκκλησίες μας γίνονταν τζαμιά. Καταστροφή και ταπείνωση.

Μπροστά σ' αυτή τη θλιβερή κατάσταση πολλοί πίστεψαν τότε πως η Ελλάδα πέθανε οριστικά ως έθνος. Ξεχνούσαν όμως πως μόνο η γη μας είχε δουλωθεί, η Ελληνική ψυχή παρέμενε αδούλωτη.

Και όταν ήλθε το πλήρωμα του χρόνου το Έθνος ορθώθηκε σαν ένας άνθρωπος. Το έδαφος είχε προετοιμαστεί κατάλληλα απο τους ιερείς στα κρυφά σχολειά, τους αρματωλούς και κλέφτες, το Ρήγα Φεραίο, και τη Φιλική Εταιρεία. Θερμοί Πατριώτες που ανάλαβαν τον ρόλο για να κρατήσουν άσβηστη την ελπίδα της Λευτεριάς.

«Καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή».

Έτσι στις 25 του Μάρτη, ημέρα χαράς, λύτρωσης και αισιοδοξίας για κάθε Χριστιανό, ο Παλαιών Πατρών Γερμανός, ύψωσε στην Αγία Λαύρα, τη σημαία της επανάστασης. Εκεί μπροστά στην Ωραία Πύλη, δόθηκε ο Ιερός Όρκος: "Ελευθερία ή Θάνατος".

Τη στιγμή που εξερράγη η επανάσταση, το κλίμα της Ευρώπης, τουλάχιστον στο χώρο των κυβερνήσεων, ήταν καθαρά εχθρικό προς κάθε ιδέα φιλελευθερισμού. Μάταια οι Έλληνες απευθύνθηκαν στις ξένες κυβερνήσεις. «Μοναχή το δρόμο πήρες, εξανάρθες μοναχή...», γράφει ο Σολωμός στον Εθνικό μας ύμνο. Εξαίρεση αποτελούν οι λίγοι Φιλέλληνες, οι οποίοι υλικά, ηθικά ή και προσωπικά έσπευσαν και βοήθησαν τους Έλληνες στον αγώνα.

Το σκλαβωμένο τότε έθνος μας ανταποκρίθηκε σύσσωμο. Κολοκοτρώνης, Διάκος, Ανδρούτσος, Καραϊσκάκης, Παπαφλέσσας, Μακρυγιάννης, Μπότσαρης, Νικηταράς, Μιαούλης, Κανάρης και τόσοι άλλοι πρωτοστατούν και συντρίβουν τον εχθρό.

Οι ελεύθεροι πολιορκημένοι του Μεσολογγίου επιχειρούν ηρωική έξοδο, οι γυναίκες του Σουλίου χορεύουν στο Ζάλογγο το χορό του θανάτου. Tο Κούγκι, το ολοκαύτωμα των Ψαρών, η Αλαμάνα, έγιναν ιεροί βωμοί για να μαρτυρούν, πως η θέληση ενός λαού είναι ικανή να διδάξει πως να ζει κανείς λεύτερος.

Ο αγώνας άλλαξε πολλές φορές μορφή. Άλλοτε φαινόταν πως θα έχει αίσιο τέλος και άλλοτε πως όλα κόντευαν να χαθούν. Δεν ήταν όμως δυνατόν να πάνε χαμένες τόσες θυσίες και τόσο αίμα. Καρποφόρησαν και δημιούργησαν ένα καινούργιο -έστω και μικρό- ελληνικό κράτος, και σιγά σιγά όλα τα υπόλοιπα σκλαβωμένα κομμάτια της ελληνικής γης ελευθερώθηκαν, αφού πλήρωσαν προηγουμένως τον φόρο του αίματος και της θυσίας στη θεά ελευθερία.

135 χρόνια αργότερα, τα παιδιά της Κύπρου, έχοντας ως παράδειγμα τα κατορθώματα των προγόνων τους, ξεκίνησαν το δικό τους αγώνα, για να βρουν το δρόμο προς την αιώνια θεά της Λευτεριάς.

Στα 1517, είχαν καταφέρει οι Τούρκοι να κατακτήσουν την Κύπρο. Μέχρι τα 1878, που αποφάσισαν να πουλήσουν το 'Νησί της Αφροδίτης', στους Άγγλους.

Κι άλλαξε αφέντη το ελληνικό νησί. Και πίστεψαν οι κάτοικοι πως επιτέλους θα κατάφερναν να ενωθούν με τη μητέρα Ελλάδα. Διότι κυρίαρχο στοιχείο της ζωής των Ελλήνων της Κύπρου ήταν πάντοτε το όραμα της Ελλάδας. Από τότε, στα 1500 π.χ. που εγκαταστάθηκαν στην Κύπρο οι Μυκηναίοι και αργότερα τον 13ο αιώνα οι Αχαιοί.

Στα χρόνια λοιπον της Αγγλοκρατίας η προσπάθεια των Ελλήνων της Κύπρου για ελευθερία και Ένωση με την μητέρα Ελλάδα γίνεται εντονότερη. Λάθεψαν όμως. Οι Άγγλοι δεν είχαν σκοπό να δώσουν στο νησί την ελευθερία, την ανεξαρτησία του. Σύντομα το ανακήρυξαν Βρετανική αποικία.

Μάταιες οι προσφυγές στον ΟΗΕ και τα δημοψηφίσματα για αυτοδιάθεση και ένωση με την Ελλάδα. Οι Άγγλοι αρνούνται. «Η Κύπρος είναι περιοχή με στρατηγική αξία και γι' αυτή “ουδέποτε” θα εφαρμοσθεί η αρχή της αυτοδιαθέσεως» είναι η απάντηση, γκρεμίζοντας κάθε ελπίδα για ειρηνική λύση.

Ο Εθνάρχης Μακάριος σε ομιλία του προς τον Κυπριακό λαό διακήρυττε:«Ο αγών μας θα είναι συνεχής, έντονος και μέχρι τέλους. Δεν θα συνθηκολογήσομεν με τον κυρίαρχον. Δεν θα συνεργασθώμεν εν ουδεμία περιπτώσει μετ' αυτού». Ο κόμπος έφθασε στο χτένι. Οι ‘Ελληνες της Κύπρου αντιλαμβάνονται πως η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται με αγώνες και θυσίες.

31 Μαρτίου 1955... Η ώρα της δράσεως πλησιάζει. Εκκωφαντικές εκρήξεις συγκλονίζουν την Κύπρο 30 λεπτά μετά τα μεσάνυκτα της 31ης Μαρτίου. Την 1η Απριλίου κυκλοφόρησε η πρώτη προκήρυξη της Ε.Ο.Κ.Α που μεταξύ άλλων έλεγε:

«Με την βοήθεια του Θεού, με πίστην εις τον τίμιον αγώνα μας, με την συμπαράστασιν ολόκληρου του Ελληνισμού και την βοήθεια των Κυπρίων, αναλαμβάνομεν τον αγώνα διά την αποτίναξιν του αγγλικού ζυγού, με σύνθημα εκείνο το οποίον μας κατέλειπαν οι πρόγονοί μας ως ιεράν παρακαταθήκη; “Ή ταν ή επί τας”».

Δημιουργήθηκαν αντάρτικες ομάδες που ανέπτυξαν δράση εναντίον των Βρετανικών δυνάμεων του νησιού. Τα μέτρα των Άγγλων ήταν άμεσα, βίαια και σκληρά. Οργανώθηκαν στρατόπεδα συγκέντρωσης, όπου φυλακίζονταν και βασανίζονταν όποιος θεωρείτο απλά ύποπτος για συμμετοχή στην ΕΟΚΑ. Μέχρι και τα σχολεία έκλεισαν γιατί είχαν υψωμένη την Ελληνική σημαία. Και τότε ξανάζησε στην Κύπρο το «Κρυφό σχολειό». Οι εκκλησίες, οι θρησκευτικές οργανώσεις, τα σπίτια μεταβλήθηκαν σε σχολεία.

Γεμάτος θαυμασμό ο ποιητής γι' αυτά τα παιδιά που έγιναν άνδρες σε μια νύκτα του 1955 γράφει:

«Τι να σου πω για Θερμοπύλες, Μαραθώνες -όταν τη μάχη δίνετε με πέτρες στην αυλή μας-, όταν παιχνίδι σας είναι μονά ζυγά με σφαίρες -μονά, ζυγά με λευτεριά ή θάνατο»...

Μα και ο Διγενής γράφει στα απομνημονεύματά του: «Μια χώρα αξίζει ό,τι αξίζει η νεολαία της».

Ατέλειωτη η σειρά των μαρτύρων στον απελευθερωτικό αγώνα:

Μιχάλης Καραολής, Αντρέας Δημητρίου, Αντρέας Ζάκος, Ιάκωβος Πατάτσος, Ευαγόρας Παλληκαρίδης... παιδιά που καταδικάστηκαν από τα δικαστήρια των Άγγλων και κρεμάστηκαν για τη λευτεριά. Ονόματα, σε ένα μακρύ κατάλογο ηρώων.

Όμως οι νέοι, βάδιζαν στην αγχόνη με το κεφάλι ψηλά, τραγουδώντας τον Εθνικό μας Ύμνο, τον ύμνο της θεάς που αγάπησαν. Κι οι υπόλοιποι κρατούμενοι τους συνόδευαν με ζητωκραυγές και τραγούδια. Και μέσα σ' όλα αυτά, σαν επίλογος σε αρχαίο δράμα, η φωνή της Κύπριας μάνας:

«Χαλάλι της πατρίδας η θυσία σας. Χαλάλι της κάθε θυσία…».

Οι αγωνιστές της Ε.Ο.Κ.Α., ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο Κυριάκος Μάτσης και πολλοί άλλοι, πιστοί στον Αθηναϊκό όρκο «Ου κατεσχύνης τα όπλα τα ιερά», έπραξαν στο ακέραιο το καθήκον τους. Η θυσία όλων ήταν μοναδική, γι' αυτό και έγιναν θρύλος.

Στις 16 Αυγούστου 1960 ανακηρύχτηκε επίσημα, η ανεξαρτησία της Κύπρου και αναχώρησε ο Άγγλος κυβερνήτης από το νησί.

Ο αγώνας όμως δεν τελείωσε, γιατί σήμερα, με τη μισή Κύπρο κατεχόμενη απ' τους Τούρκους, η θυσία των αγωνιστών αυτών, δεν έχει ολότελα δικαιωθεί.

Οι ήρωες του 1821 και του 1955, οι πρόμαχοι της Ελευθερίας, μας παρέδωσαν ένα συμβόλαιο γραμμένο με το αίμα τους. Που λέει ότι η ελευθερία είναι πράξη ζωής, ένας διαρκής αγώνας που «Θέλει αρετή και τόλμη...» όπως λέει ο ποιητής.

Ας μη ξεχνάμε λοιπόν το χρέος μας απέναντι σ' αυτούς που θυσιάστηκαν για εμάς. Ας φανούμε άξιοι απόγονοί τους, με το να ακολουθούμε το παράδειγμά τους. Και όλοι οι απανταχού Έλληνες ενωμένοι, να προσευχόμαστε και να αγωνιζόμαστε για δικαίωση του λαού και απελευθέρωση της Κύπρου μας από τους Τούρκους εισβολείς.

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΝΔΟΞΟ ΜΑΣ ΕΘΝΟΣ!

Εθνικές Επέτειοι

Με μεγάλη χαρά και υπερηφάνεια γιορτάσαμε χθες και σήμερα στο Ελληνικό Κολέγιό μας την εκκλησιαστική Γιορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και τις δύο μεγάλες Εθνικές Επετείους, την 25η Μαρτίου 1821 και την 1η Απριλίου 1955. .

Τα παιδιά του Κολεγίου μας, με τη βοήθεια των δασκάλων και των οικογενειών τους ετοίμασαν ωραίες εορτές που μας θύμισαν τις ένδοξες σελίδες της Ελληνικής Ιστορίας μας.

Α. Τμήμα Παρασκευής

Β. Τμήμα Σαββάτου - πρωΐ

Γ. Τμήμα Σαββάτου - απόγευμα

Κοπή Βασιλόπιτας

Στο Κολέγιό μας τελέστηκε η παραδοσιακή Κοπή της Βασιλόπιτας και συνδέθηκε με τον Εορτασμό των Αγίων Τριών Ιεραρχών, οι οποίοι είναι οι Προστάτες των Ελληνικών και Χριστιανικών Γραμμάτων.

Με την πρωτοβουλία του Προέδρου της Σχολικής Επιτροπής Δρος Σεραφείμ Κυριακίδη και των υπολοίπων μελών της Σχολικής Επιτροπής ετοιμάσθηκαν οι Βασιλόπιτες και προσφέρθηκαν δώρα σ’ εκείνους που κέρδισαν το φλουρί της κάθε πίτας.

Α. Τμήμα Παρασκευής

.

.

.

Β. Τμήμα Σαββάτου - πρωΐ

.

.

Γ. Τμήμα Σαββάτου - απόγευμα
.

Χριστουγεννιάτικη Εορτή

Στο πρωϊνό Τμήμα του Σαββάτου

Με ηρωϊκό και πατριωτικό πνεύμα, αψηφώντας τη βαριά χιονόπτωση, έφτασαν στο Κολέγιό μας σήμερα το πρωΐ γονείς, παιδιά και δάσκαλοι.

Με κάποιες -φυσιολογικές, λόγω καιρικών συνθηκών- απουσίες είχαμε μια υπέροχη Σχολική Εορτή.

Απόδειξη της αγάπης για το Ελληνικό Σχολείο της Κοινότητάς μας η χαρά που είναι φανερή στα πρόσωπα των παιδιών μας.

Απολαύστε τις φωτογραφίες και τα βίντεο που δείχνουν του λόγου το αληθές.

Χριστουγεννιάτικη Εορτή

Στο Τμήμα της Παρασκευής

Το Κολέγιό μας ολοκλήρωσε απόψε το Α΄ Τρίμηνο με μια όμορφη και συγκινητική Σχολική Εορτή, με πλούσιο Πρόγραμμα (ποιημάτων, θεατρικών, τραγουδιών και καλάντων).

Μετά την Εορτή ο Διευθυντής Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας απένειμε τα Πιστοποιητικά των εξετάσεων G.C.S.E. και A’ Levels.

O Πρόεδρος της Σχολικής Επιτροπής Δρ. Σεραφείμ Κυριακίδης μετέφερε τις ευχές των μελών της Επιτροπής για τις επικείμενες Εορτές του Αγίου Δωδεκαημέρου.

Οι μητέρες της Σχολικής Επιτροπής προσέφεραν σε όλα τα παιδιά σοκολάτες.

Κατόπιν οι δάσκαλοι έδωσαν στους γονείς τους Ελέγχους Προόδου για το Α΄ Τρίμηνο.

Χριστουγεννιάτικη Εορτή

Αγαπητοί γονείς και παιδιά,

Με την παρούσα επιστολή μας επιθυμούμε να σας ενημερώσουμε για τα παρακάτω:

1). Αυτή η εβδομάδα είναι η τελευταία πριν τις διακοπές των Χριστουγέννων. Οι Χριστουγεννιάτικες Εορτές θα γίνουν ως εξής:

Παρασκευή βράδυ: 17η Δεκεμβρίου, 7.30 μ.μ.
Σάββατο πρωΐ: 18η Δεκεμβρίου, 11.15 π.μ.
Σάββατο απόγευμα: 18η Δεκεμβρίου, 3.15 μ.μ.

Τα παιδιά θα έλθουν κανονικά για μάθημα. Μετά το διάλειμμα θα παρουσιάσουν ένα ευχάριστο κι ενδιαφέρον πρόγραμμα, με χριστουγεννιάτικα και πρωτοχρονιάτικα κάλαντα, τραγούδια, ποιήματα και θεατρικά. Παρακαλούνται όλοι οι γονείς και κηδεμόνες να το παρακολουθήσουν οπωσδήποτε και να προσφέρουν κεράσματα για τα παιδιά. Στις εκδηλώσεις αυτές θα δοθούν και τα επίσημα Πιστοποιητικά των εξετάσεων G.C.S.E. και A’ Level.

Μετά την Χριστουγεννιάτικη Εορτή θα δοθούν οι Έλεγχοι Προόδου για το Α’ Τρίμηνο.

2). Το Κολέγιο θα ανοίξει και πάλι μετά τις διακοπές των Χριστουγέννων ως εξής:

Παρασκευή, 7η Ιανουαρίου 2011
Σάββατο, 8η Ιανουαρίου 2011

Με θερμές εόρτιες ευχές
για Ευλογημένα Χριστούγεννα

και Ευτυχές & Δημιουργικό το Νέο Έτος 2011!

Ο Διευθυντής του Κολεγίου

Πρωτοπρ. Αναστάσιος Δ. Σαλαπάτας

1). This week we close for Christmas. The first hour we shall have lesson as normal. Christmas Nativity Play: Friday 17th December at 7.30 pm, Saturday 18th December at 11.15 am, Saturday 18th December at 3.15 pm. Certificates for G.C.S.E. and A’ Level will be given at the end of the Play on Friday. Parents are kindly requested to offer snacks and soft drinks for the children. Progress Reports for the 1st Term will be given after the Play in each session.

2). The College will open again after Christmas: Friday 7th January 2011 and Saturday 8th January 2011.

With Best Wishes for a Blessed Christmas

and a Happy New Year 2011!

Το Πολυτεχνείο σήμερα

Αφιερωμένο με σεβασμό και αγάπη

στον Γεώργιο Γεριτσίδη

Είναι δύσκολο να μιλήσει κανείς γιατί την γιορτή του Πολυτεχνείου.

Και αυτό διότι ενώ είναι μια βαθειά πολιτικοποιημένη γιορτή, εμείς πρέπει να δώσουμε σε παιδιά να καταλάβουν τί έγινε τότε, και μάλιστα γιατί έγινε. Αυτό δεν είναι ούτε εύκολο, ούτε ακίνδυνο.

Δεύτερον, πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν γιατί, ενώ είναι Γιορτή, δεν πρέπει να καταντήσει να γίνει ‘πανηγύρι’, όπως πολλοί προσπαθούν να το κάνουν, λέγοντας μάλιστα ότι σε λίγο θα εκλείψει.

Τρίτον, θα πρέπει να τους δώσουμε να καταλάβουν γιατί αυτό που έγινε εκεί τότε, το Σάββατο 17 Νοεμβρίου 1973, πρέπει να προκαλεί σεβασμό από όλους και όχι τυποποιημένη και προγραμματισμένη ‘οργή’, καταστροφές από τους επαγγελματίες χούλιγκαν, δηλώσεις πολιτικών, και κονσερβαρισμένα δάκρυα χωρίς κόστος ή οδύνη.

Τέταρτο και βασικώτερο όλων, πώς θα μάθουμε σε αυτά τα παιδιά να κρίνουν σωστά το ιστορικό παρελθόν τους ώστε να μπορούν να κρίνουν σωστά το μέλλον τους;

Το να ξέρεις το ιστορικό παρελθόν σου, είναι η εγγύηση ότι δεν θα χρειαστεί να το ξαναζήσεις, για να παραφράσουμε λίγο τον Santayana.

Το Πολυτεχνείο του 1973 έχει περάσει στην ιστορία. Τα παιδιά, οι μαθητές, οι φοιτητές και οι ενήλικες που πέθαναν μέσα ή έξω από αυτό, έχουν και αυτοί περάσει στο Προσκλητήριο των Νεκρών του Αγνώστου Στρατιώτη.

Η Εξέγερση του Πολυτεχνείου όμως έχει σημασία τεράστια διότι είναι η κατ’ εξοχή εξέγερση μιας γενιάς νέων, των 15άρηδων και 18άρηδων το 1973, απέναντι σε ένα καθεστώς χούντας, λογοκρισίας, περιορισμού της έκφρασης, φόβου και πολιτικής καταδίωξης.

Η χούντα είναι κατοχή, κατάργηση των ελευθεριών του ατόμου και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Γίνεται όμως χειρότερη από κατοχή, διότι επιβάλλεται από ένα κομμάτι του Λαού στο άλλο, ενώ η κατοχή από ξένη δύναμη ή εισβολέα - όπως έγινε με την Γερμανική και Ιταλική Κατοχή στην Ελλάδα το 1941, τουλάχιστον επιβάλλεται από ένα ξένο, όχι Έλληνα.

Οι νέοι του 1973 λοιπόν κλείστηκαν στο Πολυτεχνείο, γιατί νόμιζαν ότι η χούντα του Παπαδόπουλου και του Ιωαννίδη θα σεβαστεί το άσυλο. Και από κει ζητούσαν την Ελευθερία της χώρας, με το σύνθημα ‘Έξω η χούντα’. Το βασικό όμως σύνθημά τους ήταν ‘Ψωμί - Παιδεία - Ελευθερία’, που σαν σύνθημα περικλείει όλα τα Ανθρώπινα Δικαιώματα.

Καλούσαν με τον ραδιοφωνικό σταθμό που είχαν στήσει μέσα στο Πολυτεχνείο, σε συμπαράσταση όλους τους Έλληνες, ακόμη και τους στρατιώτες, που τους αποκαλούσαν αδέλφια τους.

Κάποιοι πολίτες που άκουσαν το κάλεσμα βγήκαν από τα σπίτια τους και πήγαν στα παιδιά στο Πολυτεχνείο. Οι περισσότεροι κάθισαν στα σπίτια τους.

Το κλείσιμο των φοιτητών στο Πολυτεχνείο κράτησε λίγες μέρες. Ο κόσμος περνούσε εκείνες τις μέρες απ’ έξω πηγαίνοντας στην δουλειά τους. Κι άλλοι φοιτητές όμως μπαίνουν μέσα και προστίθενται στους ήδη υπάρχοντες.

Από την μέσα μεριά, στα κάγκελα του Πολυτεχνείου οι έγκλειστοι φοιτητές φωνάζουν τους πάντες σε βοήθεια. Άλλοι τους πετούν τρόφιμα, οι περισσότεροι διαβάτες κοιτούν για λίγο και φεύγουν. Απαγορευμένα τραγούδια Θεοδωράκη αρχίζουν να ακούγονται μέσα από το Πολυτεχνείο, μαζί με τον ραδιοφωνικό σταθμό. Καθώς όμως περνούσαν οι μέρες της εβδομάδος εκείνης, τα πράγματα ζωήρευαν.

Όλο και περισσότερος κόσμος αρχίζει να κατεβαίνει τα απογεύματα στο Πολυτεχνείο. Μένει με τους φοιτητές περισσότερο. Ανταποκριτές από το εξωτερικό αψηφώντας την χούντα άρχιζουν να μεταδίδουν τι κάνουν οι φοιτητές στην Ελλάδα. Μέσα στις λίγες αυτές μέρες, όλος ο κόσμος μαθαίνει τι γίνεται στην Ελλάδα, και πώς η χούντα του Παπαδόπουλου βρισκόταν σε δεινή θέση.

Εκείνες τις μέρες ακριβώς, γίνεται ένα πραξικόπημα μέσα στη χούντα, από μία άλλη, μικρότερη αλλά πολύ πιο εγκληματική και λυσσαλέα. Η χούντα του Παπαδόπουλου πέφτει από την χούντα του Ιωαννίδη. Επιβάλλεται στρατιωτικός νόμος από το μεσημέρι του Σαββάτου. Η κυκλοφορία απαγορεύεται και μόνο τάνκς, και στρατιωτικά οχήματα κυκλοφορούν. Ακούγεται ότι ομάδες πολιτών κατεβαίνουν από τα Πατήσια με τα πόδια για να ενωθούν με τους φοιτητές στην Ομόνοια.

Αυτή η δεύτερη χούντα, δεν έχει ευαισθησίες: Η διαταγή είναι μία: Κτυπάτε με πολυβόλα στο ψαχνό, όποιον βρείτε, φοιτητή, παιδί, άσχετο πεζό, γυναίκα στο μπαλκόνι, μωρά, οδηγούς στα αυτοκίνητα. Καταλύστε το άσυλο, συλλάβετε τους πάντες και αν αντισταθούν σκοτώστε τους εν ψυχρώ, μαθητές, φοιτητές, φοιτήτριες.

Ένα τάνκ ΑΜΧ30 σπάει την πόρτα του Πολυτεχνείου το απόγευμα του Σαββάτου, 17ης Νοεμβρίου 1973, στις 6:30 περίπου, ήδη είχε βραδυάσει, και δυνάμεις της αστυνομίας και στρατού με περίστροφα και κλόμπ εισβάλουν στο Πολυτεχνείο. Γίνεται χαμός. Κανείς δεν ξέρει πόσοι τσαλαπατήθηκαν από άλλους, πόσοι σκοτώθηκαν από σφαίρες, πόσοι από κλόμπ, πόσοι από κλωτσιές, πόσοι πέθαναν αργότερα στα κρατητήρια. Ο αριθμός των πραγματικών νεκρών ήταν τότε και παρέμεινε, άγνωστος.

Ένα ήταν σίγουρο ότι οι νεκροί και οι τραυματίες ήταν τόσοι πολλοί που στις 8 η ώρα το βράδυ του Σαββάτου είχε γίνει το αδιαχώρητο μέσα στο τότε Ρυθμιστικό Νοσοκομείο, το τωρινό Γεννηματάς, απέναντι από το Πεντάγωνο.

Κατόπιν ειδικής άδειας της αστυνομίας, η Όλγα Γεριτσίδου και η μητέρα της ήταν εκεί προσπαθώντας να βρούν τον κτυπημένο πατέρα της, χωρίς ακόμα να ξέρουν ότι είχε σκοτωθεί από τις 11 το πρωί περίπου. Η επίσημη εκδοχή του ‘τυχαίου’ θανάτου του από σφαίρα πυροβόλου όπλου έχει καταρρεύσει προ πολλού. Πρόκειται για καθαρή δολοφονία που συγκαλήφθηκε πλήρως.

Όλη την ημέρα το Σάββατο 17 και Κυριακή 18 Νοεμβρίου συνεχίζονται οι εκκαθαρίσεις και δολοφονίες πολιτών στην Αθήνα από τον στρατό, αστυνομία και ελεύθερους σκοπευτές (όπως ο ίδιος ο Ντερτιλής παραδέχθηκε ανοιχτά στην Δίκη του Πολυτεχνείου αργότερα).

Το απόγευμα της Δευτέρας 19 Νοεμβρίου μέσα σε ισχυρό αστυνομικό κλοιό και πλήθος άγνωστου κόσμου και φοιτητών γίνεται η κηδεία του Γεώργιου Γεριτσίδη στο Ηράκλειο Αττικής.

Η χούντα είχε βυθίσει στο πένθος, ξαφνικά, απρόσμενα και απίστευτα, μία ακόμη οικογένεια, όπως τόσες άλλες, που στους περισσότερους θα παραμείνουν για πάντα άγνωστες. Ο βουβός τους θρήνος και κοπετός άγγιξε μόνο αυτούς που τον έζησαν.

Είναι η ίδια η χούντα που επιχειρεί πραξικόπημα στην Κύπρο και την δολοφονία του Μακαρίου το καλοκαίρι του 1974. Ακολουθεί ο Αττίλας 1 και Αττίλας 2 τον Ιούλιο του 1974 και το ξερίζωμα 200,000 Κυπρίων.

Όμως η χούντα των Αθηνών που τόσο θάνατο έσπειρε και τόσο αίμα έχυσε, έπεσε. Οι πρωταίτιοι καταδικάστηκαν τρις εις θάνατον, και οι περισσότεροι σάπισαν στην φυλακή.

Η αρχή της πτώσης της χούντας έγινε με το Πολυτεχνείο. Έγινε από το Κίνημα των Νέων. Όπως κάθε αγώνας που έχει γίνει από την καρδιά του Λαού, έτσι και αυτός είχε τρομερό κόστος σε αίμα και ζωές νέων, φοιτητών, παιδιών και απλών πολιτών.

Και αφού κανείς πολιτικός ή τα παιδιά του δεν ήταν εκεί όταν το τάνκ έσπαγε την πύλη, αλλά, ως συνήθως, ήταν αλλού, ο φόρος τιμής στους νεκρούς του Πολυτεχνείου 1973 κερδίθηκε από τα παιδιά εκείνων των απλών Ελλήνων που τόλμησαν να αντιμετωπίσουν τη λύσσα και οργή της χούντας.

Όλοι όσοι έπεσαν εκείνες τις μέρες, είτε ήταν μέσα είτε ήταν έξω από το Πολυτεχνείο ενώθηκαν με τις ψυχές εκείνων των άλλων που στην συλλογική μας μνήμη απαρτίζουν τον Άγνωστο Στρατιώτη. Σαν κι’ αυτούς, πέρασαν στη αθανασία.

Σε μας, και ιδιαίτερα σε μας τους δασκάλους όμως, είτε διδάσκουμε στο νηπιαγωγείο, είτε στο πανεπιστήμιο, πέφτει το χρέος να μεταδώσουμε σωστά αυτή την συλλογική μνήμη στους μαθητές μας, ώστε να κάνουν την σύνδεση στο μυαλό τους ανάμεσα στα δύο κορυφαία Μνημεία: Το Πολυτεχνείο, και τον Άγνωστο Στρατιώτη.

Σαν όλα τα κορυφαία ιστορικά μας μνημεία, τα φυλάσσουμε, τα σεβόμαστε και βέβαια τα προστατεύουμε από όποιον βάνδαλο προσπαθήσει να τα καταστρέψει.

Τα προστατεύουμε όμως και από όποιον βάνδαλο προσπαθήσει να τα μειώσει και να τα προσβάλλει στην μνήμη μας.

Τα προστατεύουμε τέλος και από όσους προσπαθούν να γίνουν όψιμοι τιμητές τους ενώ ουδέποτε πήραν αυτοί, οι πατεράδες τους ή τα παιδιά τους μέρος στους αγώνες αλλά ήταν πάντα παρατηρητές εξ αποστάσεως.

Αλλά το μεγάλο μας χρέος παραμένει ένα: Να μην ξεχάσουμε ποτέ τους αγαπημένους μας νεκρούς. Αγαπημένους, γιατί και αυτοί ήταν σαν και εμάς, από την ίδια στόφα Ελλήνων, από τον ίδιο Λαό.

Εάν αφήσουμε το παράδειγμά τους να μείνει ζωντανό μέσα μας, ίσως να μην χρειαστούν ποτέ πια νέα Πολυτεχνεία.

Αυτή είναι η ειρηνική ευχή μας. Αν όμως χρειαστούν, τότε η νέα γενιά των Ελλήνων, εσείς δηλαδή, θα ζητήσετε από αυτούς να σας δείξουν τον δρόμο.

Σας ευχαριστώ.

κ. Μιχαήλ Τζανάκης

Καθηγητής της A' Level 1 Τάξης